Wat heb je echt te zeggen?

Wat heb je echt te zeggen?

Je neemt regelmatig deel aan een bespreking, vergadering of een overleg, en… met de nodige tegenzin. Het kost te veel tijd, er komt te weinig uit, er zijn te veel ‘regeltjes’, of te weinig, Er is gedoe en er is, een terechte, weerzin tegen ‘tricks en trucs ‘ en kan het zelfs zijn dat je na afloop het gevoel hebt van enige manipulatie. Door jezelf voor te bereiden, en niet alleen inhoudelijk met het doornemen van de materie, maar ook door je houding en gedrag te bepalen, het non-verbale deel., vergroot je letterlijk je ‘aanwezigheid’, reactievermogen en effectiviteit.

 

Je weegt niet alleen ‘wat’ gezegd wordt

Maar ook bepalend is door ‘wie.’ Beeldvorming en beleving is een continu proces dat plaatsvindt bij de interactie. Niet alleen bewust, maar ook onbewust. En rechtstreeks wordt doorgaans niet teruggekoppeld wat men van de ander vindt en ervaart. Dat gebeurt dan meer tussen de regels en via de non-verbale communicatie. Zoals een opmerking, waarbij iemand zichzelf plaatst in vergelijking tot anderen door te zeggen: ”ik ben niet iemand die op elke slak zout legt” geeft tussen de regels een duidelijk signaal af.

 

In elke communicatie zit een omschrijving van de relatie

Door rol en positie in te nemen ten opzichte van die ander en de situatie. Ook kunnen deskundigheid- en vaardigheidsverschillen zorgen voor behoorlijke twistpunten , waarbij soms meer oog is voor de strijd, dan voor de inhoud en het echte doel. Wanneer er door een zelfde groep (in de ruime zin van het woord) regelmatig bijeen wordt gekomen treden er zogenaamde patronen op. Op den duur zal de communicatie met elkaar beheerst gaan worden door een aantal geschreven en ongeschreven normen. Die ongeschreven regels ontstaan doordat zij bepaalde gedragswijzen als vanzelfsprekend gaan ervaren. En door langer met elkaar bezig te zijn vormt zich ook min of meer een vastomlijnd beeld van elkaar.

Hoe comfortabel het ook is, of niet, een rol te mogen vervullen waarin men zich geaccepteerd weet door anderen, het levert wel een aanzienlijke verkleining van het gedragsrepertoire op. En gemiste kansen.

 

Ben je voldoende duidelijk

En blijf je ‘boeiend’ voor de ander en natuurlijk spelen diens verwachtingen hier een rol in, mensen luisteren selectief. Doorgaans pakken we een rol die ons bekend is en ook voor anderen. Maar het loont eens te kijken hoe je het anders zou kunnen aanpakken. Niet alleen als soort van ‘verrassingstruc’, maar veel meer om hetgeen wat je als jouw bijdrage ziet tot haar recht te laten komen.

Dat vraagt, naast voldoende niveau,

Een behoorlijke dosis van actie en reactie, dynamiek!  En niet het minst, weten wie je bent en wat je ‘echt’ te zeggen hebt.

 

 

Geen reactie's

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.